آآآآآآ
میگن هیچ جا خونه خود آدم نمیشه،من این جا قد کشیدم،غمامو غصه هامو،خوشیامو ...
من این جا پر از خاطرم...
روزای ِ آخرِ 98
سال خوبی بودی چون یه عالمع نعمت توش بود که نفهمیدم و سال بدی بودی چون پر از بلا بودی ...
توی این لحظه دعا میکنم موقع تحویل سال 99 همه کنار عزیزاشون باشن...
خدایا ...خودت حفظشون کن برام که جز تو پناهی ندارم ...
با همه گناهام ...
خدایا ...کمکم کن قد بکشم ...بزرگ شم،بزرگ فکر کنم ،و اونقدری مستقل که دونه دونه آرزوهامو بسازم ...
خدایا یعنی میشه یه روز منم؟؟؟
الهی شکر...
الان که 1 شبه و همه خوابن،همه حالشون خوبه الهی شکر...
خدایا... ممنون که هستی و حواست بهم هست و با گناهام سنگم نمیکنی /
خدایا یادت نره من جز تو کسیو ندارما
برچسب:
نویسنده: پرهام توکلی