خدای من...

وصل شود به بهانه گیری های این روزهای دلم... شاید کمی آرام شود... ...

کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود.... این مینویسم که بگم میدونم راهم اشتباهه،که این دلبستگی مزخرف ترین واشتباه ترین دلبستگی به آدمیه که هیچی ازش نمیدونم،فکر کردن به آدمی که حتی یک ثانیه هم بهت فکر میکنه عین خودکشیه. ...

شما هم امتحان کنید،خیلی حس خوبی داره....

همین امروز برید یک کتاب فروشی دوست داشتنی مثل شهرکتاب وبرای خودتون یه دفتر ویه خودکار دوست داشتنی بخرید،توی راه هم قدم بزنید موزیک گوش کنید فکر کنید لذت ببرید... شبا هم بنویسید ،موزیک مورد علاقتون گوش کنید،از حس اون روزتون بنویسید،از اتفاقای مهم و ثبتشون کنید. بعد از مدتی هم یک قهوه برای خودتون درست کنید و با یک موزیک بی کلایم بخونیدشون و از روزهای زندگیتون لذت ببرید وحال اون روزهاتون رو تجزیه تحلیل کنید و آینده بهتری بسازید.......

ببین این منم،همون آدم قبل،با همون عشق قبل،خوب نگاه کن،عوض نشدم،زشت نشدم،خائن نشدم،این اشکام روببین،اینا همون اشکان که یه روز طاقت دیدنشون رو نداشتی،دیوونه میشدی،ولی حالا زل زدی به چشمام،اشک ریختنم رو میبینی،لذت میبری،باور نمیکنی نه؟آره،این منم،همون دختر قبل،همون که قبلا حتی تحت بدترین شرایط اشک نمیریخت وحالا....من اشک میریزم،شکستنم رو خوب ببین،تا یه وقت یادت نره،حالا برام مهم نیست اگه پوزخند بزنی،به نی نی چشام نگاه کن وبرو،به من خوب نگاه کن،یه روز پشیمون میشی،باور کن...فشار بده،دستت رو فشار بده،بذار فکم خورد بشه،نگران نباش یه روز میام،هر روز...